Drogi ewolucji polskich drukowanych przewodników turystycznych

Drogi ewolucji polskich drukowanych przewodników turystycznych

Janusz Merski, Jan Paweł Piotrowski, „Drogi ewolucji polskich drukowanych przewodników turystycznych”, ALMAMER Wyższa Szkoła Ekonomiczna, Warszawa 2010.

Przewodniki były i są jedną z najważniejszych form publikacji turystyczno-krajoznawczych. Ta grupa publikacji odgrywa - mimo wrastającego znaczenia elektronicznych źródeł Informacji - istotną rolę w propagowaniu turystyki.

Najnowsza publikacja ALMAMER Wyższej Szkoły Ekonomicznej traktuje o przewodnikach turystycznych – mądrych i pożytecznych publikacjach tworzonych przez naszych przodków i autorów współczesnych. Ta wyjątkowa grupa publikacji od stuleci stanowiła i stanowi nadal przebogate źródło informacji, nie tylko dla turystów i organizatorów turystyki. W trudnych latach, gdy Polski nie było na mapie Europy, to właśnie tylko z przewodników, mogliśmy dowiadywać się o skarbach ojczystej przyrody i kulturowego dziedzictwa. Przewodniki turystyczne do dziś są także niedocenioną skarbnicą wiedzy o przemianach w polskiej turystyce.

Współcześnie przewodnik – książka konkuruje często z elektronicznymi przekazami informacji. Konkurencja obu tych form jest pozorna, powinny się one trafnie uzupełniać i wzajemnie promować, choćby przez kierowanie czytelników do elektronicznych źródeł informacji użytkowej, a internatów – do publikacji drukowanych. Te zaś mogą się unowocześniać, choćby poprzez dołączanie informacji „mówionej’ i filmów.

Do największych zagrożeń dla nowoczesności literatury turystyczno- krajoznawczej w XXI wieku należą:

1. Brak polityki wydawniczej państwa w odniesieniu do przewodników turystycznych, która powinna być elementem rządowych i regionalnych strategii rozwoju i promocji turystyki i polskiej zagranicznej polityki informacyjnej;

2. Brak kompleksowego, seryjnego, wielotomowego przewodnika po Polsce (nie mówiąc już o takim przewodniku w języku obcym). Przypadki rezygnacji wydawców z realizacji serii – nie dodają prestiżu i nie mogą być dobrą prognozą dla rozwoju polskiej turystyki;

3. Tendencje do schlebiania przeciętnym gustom (wynikające z zabiegania o potrzebę szybkiego sprzedania publikacji) prowadzą do obniżania poziomu publikacji. To przypadki znacznego ograniczania części wstępnych (lub nawet rezygnacja z ich zamieszczania). Zjawisko to jest odzwierciedleniem niekorzystnej tendencji do powierzchownego poznawania kraju. Także zmianę proporcji treściowych (przejawiającą się najczęściej uszczupleniem informacji o walorach krajoznawczych) uzasadniają niektórzy wydawcy coraz większym tempem współczesnego życia;

4. Koncentrowanie się na prezentacji punktowych walorów turystycznych (z lekceważeniem walorów powierzchniowych i liniowych), niedocenianie opisów specyficznych cech krajobrazu na trasie. Przewodniki takie potwierdzają tendencję do traktowania początku wycieczki dopiero od punktu docelowego;

5. Pomijane lokalnych tradycji, imprez, współczesnego życia kulturalnego, obiektów służących rekreacji fizycznej.

Odbiorcami książki są: studenci turystyki i rekreacji pragnący poszerzyć swą wiedzę, osoby uprawiające turystykę od wielu lat, sami wydawcy; samorządy terytorialne i gospodarcze; centra informacji turystycznej; biura promocji miast, powiatów i gmin; organizacje pozarządowe (w tym regionalne i lokalne organizacje turystyczne, lokalne grupy działania), działacze PTTK i innych organizacji turystycznych, towarzystwa miłośników miast i regionów; biblioteki a także komercyjne podmioty turystyczne i okołoturystyczne konkurujące na turystycznym rynku atrakcyjnością, a więc także wyjątkowością oferty.

Znajomość tej problematyki ułatwi wykorzystanie informacji zawartych w przewodnikach do celów własnych i związanych z przygotowaniem i promocją oferty turystycznej powinno stawać się zachętą do pogłębiania wiedzy. Ułatwi też współpracę instytucjom i organizacjom odpowiedzialnym za kreowanie produktu turystycznego i jego promocję z autorami, wydawcami i popularyzatorami literatury turystyczno-krajoznawczej.

Publikacja ukazała się w roku 60-lecia zjednoczenia ruchu turystyczno- krajoznawczego i powstania Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego, w roku VI Kongresu Krajoznawstwa Polskiego w Olsztynie.

Warto, aby sięgnęły po nią regionalne i lokalne organizacje turystyczne, promotorzy turystyki przyjazdowej, samorządy oraz centra informacji turystycznej.

(jpp)

Dodaj jako zakładke w Google Dodaj jako zakładke w Ms Live Dodaj jako zakładke w Wykop Dodaj jako zakładke w Gwar Dodaj jako zakładke w Digg Dodaj jako zakładke w Delicious Dodaj jako zakładke w Reddit