Kwestionariusz Komisji Wycieczkowej z 1914 r.

Informacja turystyczna w Polsce ma blisko… sto lat

.

W 2013 roku obchodzimy 50. rocznicę powstania polskiego systemu informacji turystycznej. Cieszymy się z osiągnięć, dziękujemy poprzednikom, uważnie studiujemy dawne, choćby okresowe porażki (by uniknąć ponownych błędów). Mało kto zdaje sobie jednak sprawę, że tak naprawdę początki informacji turystycznej, i to w zorganizowanych formach, sięgają 1914 roku.

Wówczas to Komisja Wycieczkowa Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego (PTK) zainicjowała  - jak byśmy to dziś nazwali – proces gromadzenia centralnej bazy danych obejmujących walory i zagospodarowanie turystyczne. PTK było więc prekursorem informacji turystycznej, i - jak wszystko na to wskazuje - prekursorem europejskim.

Na uwagę zasługuje konstrukcja kwestionariusza Komisji Wycieczkowej, który skierowano we wspomnianym roku do członków-korespondentów Towarzystwa oraz urzędów terenowej administracji. Mimo upływu czasu, dokument ten może być dziś śmiało wykorzystywany do budowy struktur baz danych „it”.

Kwestionariusz ten zawierał następujące pytania: 1. Nazwa miejscowości, gubernia, stacja pocztowa; 2. Jaka jest odległość od stacji kolejowej lub przystani?; 3. Jaka droga prowadzi do kolei i przystani (szosa czy wiejska droga)?; 4. Czy droga jest dobra i łatwa do przebycia w każdej porze roku?; 5. Czy chodzą po niej omnibusy, karetki pocztowe, samochody osobowe, ile razy dziennie, ile kosztuje opłata za przejazd, jak długo jedzie się ze stacji do miejscowości?; 6. Ile płaci się za wynajęcie furmanki do kolei i od kolei, czy na stacji w różnych porach roku oczekują furmanki, czy trzeba ich szukać gdzie indziej?; 7. Czy każdego dnia w tygodniu i o każdej porze łatwo dostać furmankę?; 8. Czy jest hotel, oberża, zajazd, pensjonat - nazwa, b) imię i nazwisko właściciela, c) cena noclegu średnio za pokój, d) ile osób może wygodnie przenocować, d) czy pokoje są duże i widne, e) cena obiadu, f) czy jedzenie jest dobre; 9. Jeżeli nie ma zajazdu, u kogo można dostać pożywienie i nocleg?; 10. Firmy znaczniejszych sklepów spożywczych; 11. Czy jest punkt, z którego można widzieć całe miasto? Jak daleko można sięgnąć wzrokiem (wymienić miejscowości widziane z tego punktu; 12. Jak się przebywa rzekę: przez most, łodzią, promem? Czy płaci się stosowne cła? Ile kosztuje przeprawa?; 13. Czy są w pobliżu jakieś osobliwości natury?; 14. Czy w mieście lub w jego okolicy są ładne, oryginalne lub stare pomniki, figury, przydrożne kapliczki?; 15. Czy są stare charakterystyczne budowle drewniane?; 16. Czy w samym mieście i jego okolicy są ozdobne domy dawniejsze lub współczesne, pałace, parki? Do kogo należą, czy można  je fotografować.

Gdyby dodać do tego kwestionariusza choćby: aqua-parki, parki rozrywki, centra konferencyjne, survival, adresy e-mailowe, strony internetowe i nieco innych informacji – to dokument ten mógłby śmiało odpowiadać na wyzwania współczesnej turystyki!

Może więc warto obchodzić także stulecie tradycji polskiej informacji turystycznej?

dr Jan Paweł Piotrowski

ALMAMER Szkoła Wyższa

Dodaj jako zakładke w Google Dodaj jako zakładke w Ms Live Dodaj jako zakładke w Wykop Dodaj jako zakładke w Gwar Dodaj jako zakładke w Digg Dodaj jako zakładke w Delicious Dodaj jako zakładke w Reddit